Trzecim sukcesem Bouman odniesionym w Paryżu był brązowy medal olimpijski w grze mieszanej, który Holenderka zdobyła w parze z Hendrikiem Timmerem na igrzyskach w 1924 (w grze pojedynczej odpadła w IV rundzie). Po paryskich igrzyskach tenis stracił na kilkadziesiąt lat status sportu olimpijskiego, a po przywróceniu dyscypliny do programu igrzysk gry mieszanej nie rozgrywano aż do 2012 roku. Mniej szczęśliwie Holenderka rywalizowała na Wimbledonie, gdzie nigdy nie awansowała dalej niż do półfinału. W 1927 była w półfinale miksta w parze z francuskim „Muszkieterem” Jeanem Borotrą. Na kortach wimbledońskich rozegrała także głośny deblowy mecz pokazowy, w parze z Brytyjką Kathleen Godfree przeciwko Suzanne Lenglen i Elizabeth Ryan. Na meczu tym obecna była brytyjska para królewska.
Cornelia Bouman zdobyła łącznie czternaście tytułów mistrzyni Holandii w tenisie – cztery w grze pojedynczej, pięć w deblu i pięć w mikście. W 1928 została sklasyfikowana na 8. miejscu na świecie. Podobnie jak wielu sportowców swojej epoki z powodzeniem uprawiała inne dyscypliny, przede wszystkim golf i hokej na trawie. Karierę sportową zakończyła na początku lat 30., wyszła za mąż za inżyniera Alexandra Tiedemanna. Wiele lat spędziła w Indiach Holenderskich i USA.