Podczas bogatej kariery szkoleniowej prowadził ogółem szesnaście zespołów, w tym wiele czołowych drużyn Ameryki Łacińskiej – dwa w Paragwaju (Olimpia, Guaraní), dwa w Kolumbii (Atlético Nacional, Cúcuta Deportivo), jeden w Urugwaju (Montevideo Wanderers), sześć w Meksyku (Necaxa, UdeG, Veracruz, Correcaminos UAT, Puebla, León), dwa w Ekwadorze (Deportivo Quito, Emelec), dwa w Peru (Universidad San Martín, León Huánuco) oraz jeden w Gwatemali (Municipal). Na kanwie klubowej wywalczył dwa trofea; mistrzostwo Paragwaju (Olimpia – 1985) i mistrzostwo Peru (Universidad San Martín – 2010). W międzyczasie – na początku lat 90. – krótko prowadził reprezentację Salwadoru.
Największą sławę zyskał jednak w latach 2002–2006, jako selekcjoner reprezentacji Paragwaju. Przejął paragwajską kadrę z rąk Włocha Cesare Maldiniego i w dobrym stylu, z czwartego miejsca kwalifikacji awansował z nią na Mistrzostwa Świata w Niemczech. W 2005 roku otrzymał w prestiżowym plebiscycie dziennika „El País” nagrodę dla Południowoamerykańskiego Trenera Roku.