Status zagrożenia lewo|mały|Wypchany osobnik w , Dunedin, Nowa Zelandia Wytępiony jako szkodnik przez europejskich kolonistów ok. 1876, poza kilkoma osobnikami, które bezskutecznie hodowano w Ogrodzie Zoologicznym w Londynie z nadzieją na przychówek. Do dziś zachowało się około 10 wypchanych okazów muzealnych.
Przez ponad 150 lat naukowcom nie udało się ustalić pochodzenia gatunku oraz sposobu jakim zasiedlił wyspy oddalone od kontynentu o prawie 500 km. Dopiero niedawno opracowano jego drzewo genealogiczne, porównując próbki DNA pięciu okazów z materiałem genetycznym innych psowatych, a wyniki analiz opublikowano na łamach Current Biology w listopadzie 2009 roku. Okazało się, iż wilczak falklandzki wyodrębnił się przynajmniej 70 tys. lat temu, czyli ponad 50 tys. lat wcześniej niż na Falklandach pojawili się pierwsi ludzie. W ten sposób obalono powszechnie przyjętą tezę głoszącą, iż zwierzęta zostały udomowione na kontynencie i przywiezione na wyspy przez osadników.
Uwagi
Przypisy
Kategoria:Fauna wysp subantarktycznych Kategoria:Wymarłe psowate Kategoria:Wymarłe ssaki Ameryki Południowej Kategoria:Wymarłe ssaki holocenu Kategoria:Gatunki i podgatunki zwierząt nazwane w 1792 roku Kategoria:Fauna endemiczna Falklandów