Charakterystycznym elementem samolotu było wielokołowe podwozie – początkowo 11, później 10 dwukołowych wózków z niskociśnieniowymi oponami – umieszczone w rzędzie pod kadłubem i umożliwiające korzystanie z przygodnych, nieutwardzonych lądowisk. Choć zalety nowej konstrukcji były oczywiste, to przede wszystkim duże zużycie metali lekkich doprowadziło do zamówienia jedynie niewielkiej liczby samolotów.
Konstrukcja thumb|left|Silnik Bramo 323 Fafnir eksponowany w Muzeum Lotnictwa Polskiego w Krakowie W obu wersjach Ar 232 charakteryzował się prostą konstrukcją, która składała się z dużych, skręconych ze sobą zespołów. Był to średni samolot transportowy w układzie grzbietopłata o konstrukcji metalowej. Duży, przestronny kadłub o przekroju w przybliżeniu kwadratowym, zaokrąglonym półkolem u góry, zawierał kokpit z dwoma siedzeniami z przodu, z których lewy, fotel pierwszego pilota, mógł być również opancerzony w ramach zestawu modernizacyjnego. Obydwa siedzenia posiadały pełne sterowanie z kolumną sterującą i pedałami, z których prawa strona mogła być sprzęgana i odłączana, ale nie posiadała opcji hamowania. Do kokpitu przylegała ładownia o wymiarach 6,6 m długości, 2,3 m szerokości i 2,0 m wysokości.