Geneza Słabnąca w XI i XII w. władza cesarska powodowała wzrost znaczenia prowincjonalnej arystokracji podzielonej na dwie główne siły: wschodnią z Kantō, gdzie panował ród Minamoto i zachodnią, znad Morza Wewnętrznego, pod przywództwem klanu Tairów. Sprawujący realną władzę i dysponujący siłą wojskową „prowincjusze” zaczęli się domagać wpływów na dworze cesarskim, zdominowanym przez stołeczną arystokrację kuge. Władzę centralną w Heian-kyō paraliżowały konflikty między urzędem cesarzy w stanie spoczynku, rodem Fujiwara i świątyniami Enryaku-ji i Kōfuku-ji. Te ostatnie nie wahały się wysyłać najemników, aby wymuszać spełnianie swoich żądań.
W 1156 roku doszło do tzw. zamieszek ery Hōgen, otwartej walki pomiędzy konkurującymi gałęziami cesarskiego rodu i sprzymierzonymi z nimi feudałami. Wygrało je stronnictwo cesarza Go-Shirakawy, a w szczególności osiągający coraz wyższe stanowiska Kiyomori Taira. Jego rosnąca potęga wywołała sprzeciw, który osiągnął kulminację w 1159 roku, gdy Yoshitomo Minamoto próbował uprowadzić cesarza i przejąć władzę.