14 kwietnia 1934 otrzymał funkcję delegata biskupiego dla Związku Caritas. 30 grudnia 1934 został prepozytem Kapituły Katedralnej. 1 stycznia 1935 podjął ponownie zadania wikariusza generalnego diecezji katowickiej. W związku z ciężką chorobą biskupa Adamskiego w okresie od marca do lipca 1935 samodzielnie zarządzał diecezją. 30 stycznia 1936 zrezygnował z kierowania parafią mysłowicką, gdzie jego następcą został ksiądz Józef MatuszekJ. Kiedos, Józef Matuszek – wspomnienie pośmiertne, Wiadomości Diecezjalne 1984/77, s. 319.. Wtedy też przeprowadził się z probostwa mysłowickiego do nowego gmachu kurii biskupiej w Katowicach. Od końca 1935 zmagał się z białaczką, utrzymując jednak ciągle aktywność duszpasterską.
Czynnie wspierał pracę Akcji Katolickiej oraz Sodalicji Mariańskiej. W okresie wielkiego kryzysu gospodarczego przeznaczał fundusze zebrane na budowę katedry na cele charytatywne. Poświęcił Kościół Najświętszego Serca Pana Jezusa w Murckach (28 października 1934), konsekrował kościoły św. Antoniego w Dąbrówce Małej (4 listopada 1934) oraz św. Michała Archanioła w Goleszowie (12 maja 1935). Udzielił święceń kapłańskich przyszłym biskupom Wilhelmowi Plucie (24 czerwca 1934) i Pawłowi Latuskowi (30 czerwca 1935).