W 1902 roku kreowała, pomimo sprzeciwów Maurice’a Maeterlincka, rolę Melisandy w operze Claude’a Debussy’ego Peleas i Melisanda. W latach 1902–1903 występowała w Covent Garden Theatre w Londynie. Zachwycony głosem Garden Jules Massenet napisał dla niej tytułową partię w swojej operze Chérubin (premiera Monte Carlo 1905). W latach 1906–1907 zdobywała aplauz publiczności paryskiej, występując w Aphrodite Camille’a Erlangera.
W 1907 roku debiutowała na deskach nowojorskiej Metropolitan Opera tytułową rolą w amerykańskiej premierze Thaïs. Rok później wystąpiła w amerykańskiej premierze Peleasa i Melisandy. Od 1910 do 1931 roku związana była z operą w Chicago, w latach 1921–1922 pełniła funkcję jej dyrektora. W 1927 roku wystąpiła w amerykańskiej premierze opery Arthura Honeggera Judith. W 1934 roku zakończyła karierę sceniczną.
Dysponowała lirycznym sopranem, z predyspozycjami głosowymi do wymagających partii wokalnych takich jak tytułowe role w Tosce, Salome, Carmen i Manon, Violetta w Traviacie, Charlotta w Wertherze. Poza głosem wyróżniała się także warunkami scenicznymi i talentem aktorskim.