Inicjatorami Marszu Żywych byli Izraelczycy Awraham Hirszson oraz dr Szemu’el Rosenman. We wczesnych latach wspierali ich przywódcy wspólnot żydowskich i filantropi ze Stanów Zjednoczonych (Alvin Schiff, Gene Greenzweig oraz Joseph Wilf, pierwszy północnoamerykański przewodniczący Marszu Żywych) i Kanady (Walter Hess, Shlomo Shimon, rabin Irwin Witty, jak również Eli Rubenstein).
Pamięć o marszach śmierci podczas II wojny światowej Kulminacją programu jest Marsz, którego ideą jest zamanifestowanie kontrastu z marszami śmierci, które odbywały się pod koniec II wojny światowej. Kiedy nazistowskie Niemcy wycofywały swoich żołnierzy z obozów pracy przymusowej, więźniowie – ledwo żywi z głodu i wycieńczeni niewolniczą pracą – byli zmuszani do maszerowania przez setki kilometrów, jak najdalej na zachód. Podczas tych marszów do pozostających w tyle i przewracających się strzelano lub pozostawiano ich na śmierć przez zamarznięcie. Marsz Żywych, w odróżnieniu od marszów śmierci, służy manifestowaniu trwającego nieustannie istnienia Narodu Żydowskiego pomimo nazistowskich prób jego unicestwienia.