W starożytnym Rzymie instytucja taka nosiła nazwę , zaś dzierżawca zwany był Digesta 19,2,25,6 przekład ang. Czynsz dzierżawny był tutaj określony w naturze i to elastycznie, w proporcji do zbiorów (np. 1/3 dla wydzierżawiającego, 2/3 dla dzierżawcy). Taka umowa przypomina raczej spółkę, w której jeden wnosi kapitał, a drugi pracę i obydwaj uczestniczą proporcjonalnie w zyskach i stratach. (Kazimierz Kolańczyk, Prawo rzymskie § 135.3 Najem) (od 'uprawiać (ziemię); zamieszkiwać' i dopełniacz 'część').
Połownictwo było charakterystyczne dla ustroju feudalnego (p. renta feudalna). Rozwinęło się również w Stanach Zjednoczonych po zniesieniu niewolnictwa„Właściciele dużych farm lub plantacji, nie dość zasobni, by móc przywrócić dawną świetność swoim majątkom, nie na tyle jednak ubodzy, aby się ich całkowicie wyzbyć, bardzo często decydowali się na wydzierżawienie części należącej do nich ziemi.” Dzierżawcą zostawał zwykle były niewolnik "który, nie znajdując innego zajęcia, a zarazem nie chcąc opuścić regionu, skwapliwie decydował się za podstawowe narzędzia i ziarno siewne płacić połową zbieranych plonów." (Krzysztof Michałek, Na drodze ku potędze, 1991, s. 66) i w niektórych krajach Ameryki Łacińskiej.