Za pierwsze z nich uważa się neolityczne kulturę fajumską (5450Chronologia Starożytnego Egiptu nadal nie jest ustalona w sposób całkowicie precyzyjny i nieco różni się u poszczególnych autorów. Aż do roku 664 p.n.e. wszystkie daty roczne należy traktować jako przybliżone. W niniejszym artykule generalnie przyjęto chronologię podaną przez Schlögla (2009) (oryginalne wydanie niemieckie 2006). Przy każdej dynastii dla porównania podano jednak daty ich panowania za Shawem (2003) i Grimalem (2004) (oryginalne wydanie francuskie 1988), postępując za przykładem Lloyd (2010)–4400 p.n.e.) z oazy Fajum, kulturę Merimde (5000–4100 p.n.e.), nazwaną tak od miejscowości Merimde Beni Salama położonej na zachodnim skraju Delty Nilu oraz kulturę badaryjską (4400–4000 p.n.e.), będącą najwcześniejszą kulturą neolityczną w Górnym Egipcie. Po części współczesną, a po części następną kulturą archeologiczną Górnego Egiptu była kultura Nagada I (4000–3500 p.n.e.) Będące jej dalszymi etapami rozwoju kultury Nagada II (3500–3200 p.n.e.) i Nagada III (3200–3000 p.n.e.), przynależą już odpowiednio do chalkolitu oraz epoki brązu. Kultury te stopniowo wykazują cechy znane z późniejszego Starego Państwa, tak że już w przypadku kultury Nagada II jedynie brak źródeł pisanych sprzed 3100 lat p.n.e. sprawia, że nie nazywamy jej np.