W dwóch miastach Umbrii (w Derucie i Gubbio), eksperymentowano z pokrywaniem gotowego wyrobu związkami zawierającymi tlenki miedzi lub srebra i wypalaniem po raz trzeci w niższej temperaturze. W toku tego procesu powierzchnia naczynia pokrywała się warstwą metalu, którego połysk uzyskiwano dzięki polerowaniu.
Farby ceramiczne stosowane przy produkcji majoliki były farbami tzw. wysokiego ognia (wytrzymywały wysoką temperaturę przy wypalaniu). Posiadały charakterystyczną gamę barwną. Stosowano: błękit kobaltu, zieleń miedzi, czerwień żelaza, żółcień antymonu, fiolet manganu.
Historia Technologia produkcji ceramiki krytej szkliwem z dodatkiem tlenku cyny rozpoczęła się w 800 roku na terenie Iraku podczas panowania Abbasydów. W XI wieku Maurowie sprowadzili ją na Półwysep Iberyjski, gdzie stopniowo była udoskonalana. W XIV wieku garncarze z okolic Walencji zaczęli ceramikę sprzedawać innym krajom Europy. Import z Hiszpanii docierał do Włoch poprzez Majorkę, która służyła jako punkt przeładunkowy dla handlu śródziemnomorskiego. Stąd Włosi zaczęli nazywać sprowadzaną ceramikę majoliką (w dawnym języku włoskim było to słowo oznaczające wyspę Majorka – Isola di Maiolica). W XV wieku, pod wpływem ceramiki mauretańsko-hiszpańskiej, włoscy ceramicy rozwinęli swój własny styl dekoracji majoliki.