12 maja 1970 w Londynie) – polski wojskowy i polityk, generał dywizji Polskich Sił Zbrojnych, dowódca Armii Polskiej w ZSRR oraz 2 Korpusu Polskiego. Naczelny Wódz Polskich Sił Zbrojnych, następca prezydenta RP na uchodźstwie w latach 1950–1954, w 1954 mianowany przez władze emigracyjne generałem broni. Od 1954 członek Rady Trzech.

Kawaler Orderu Orła Białego i Orderu Virtuti Militari II, III, IV i V klasy.

Życiorys Lata I wojny światowej i II Rzeczypospolitej Urodził się 11 sierpnia 1892 w rodzinie mieszczańskiej w majątku Błonie (obecnie na terenie Krośniewic), znajdującym się wówczas na terytorium Królestwa Polskiego będącego częścią Imperium Rosyjskiego. Jego ojciec Albert (Fryderyk-Albert) Anders (1863–1942) pracował jako administrator majątków ziemskich. Matką była Elżbieta, z domu Tauchert (1868–1930). Oboje rodzice urodzili się w Boglewicach (obecnie powiat grójecki). Byli wyznania ewangelickiego. Rodzice ochrzcili Władysława w Kościele Ewangelicko-Augsburskim w Chodczu (obecnie powiat włocławski). Miał trzech młodszych braci, którzy jak on zostali zawodowymi żołnierzami Wojska Polskiego: Karola (1893–1971), Jerzego Edwarda (1896–1977) i Tadeusza Konstantego (1902–1995) oraz starszą siostrę Joannę (1891–1958).