6 września 1917 dołączył do I Korpusu Polskiego gen. Józefa Dowbor-Muśnickiego i objął komendę nad 6 szwadronem 1 Pułku Ułanów. 1 października 1917 uzyskał formalne przeniesienie z 7 Dywizji Strzelców do I Korpusu. Przez kilka miesięcy pomagał w reorganizacji i uzupełnianiu jednostki. 24 lutego 1918, po uznaniu decyzji rosyjskiego Sztabu Głównego, dowódca I Korpusu gen. Józef Dowbor-Muśnicki mianował rotmistrza Andersa szefem sztabu 1 Dywizji Strzelców. Wobec kapitulacji korpusu przed Niemcami, 20 czerwca 1918 Anders został zwolniony ze służby, a w lipcu wstąpił jako kapitan do Polskiej Siły Zbrojnej w Warszawie. Od września do listopada tego roku uczestniczył w kursie oficerów przy I Brygadzie Polskiej, a ponadto jesienią brał udział w rozbrajaniu Niemców.
1 listopada 1918 wstąpił do odradzającego się Wojska Polskiego. 12 listopada 1918 otrzymał przydział do Oddziału VI Sztabu Generalnego (informacyjnego), po czym w grudniu złożył wniosek o przeniesienie do 4 Pułku Ułanów. W styczniu 1919 na życzenie gen. Dowbor-Muśnickiego wyjechał do Poznania, gdzie w lutym został przez tego samego dowódcę mianowany szefem sztabu Armii Wielkopolskiej w powstaniu wielkopolskim.