Lata II wojny światowej W kampanii wrześniowej 1939 roku generał Władysław Anders był dowódcą Nowogródzkiej Brygady Kawalerii wchodzącej w skład dowodzonej przez generała Emila Krukowicza-Przedrzymirskiego Armii „Modlin”. Pierwszym zadaniem wojennym Andersa było wysłanie pomocy dla batalionu piechoty pod Działdowem. 4 września Anders otrzymał rozkaz wycofania swoich żołnierzy pod Płock. Podczas tego odwrotu został ranny odłamkiem bomby. Po opatrzeniu rany brał udział w obronie Płocka, aż do otrzymania telefonicznego rozkazu opuszczenia miasta i udania się wraz ze swoim oddziałem na prawy brzeg Wisły przez Puszczę Kampinoską. 8 września Nowogródzka Brygada Kawalerii wycofała się z Płocka wysadzając dwa tamtejsze mosty. Jednak już 9 września brygada otrzymała sprzeczny z poprzednim rozkaz powrotu. Sam Anders miał się natomiast udać do Rembertowa. 10 września Nowogródzka Brygada Kawalerii została podporządkowana dowódcy Armii „Warszawa” generałowi Juliuszowi Rómmlowi, który wyznaczył jej obronę Wiązowny. 12 września Nowogródzka Brygada Kawalerii miała stać się trzonem nowo sformowanego związku Grupy Operacyjnej Kawalerii (GOKaw) pod dowództwem Andersa. Brak łączności z podległymi wojskami spowodował, że Anders, nie mogąc wezwać swoich żołnierzy, musiał powrócić do Puszczy Kampinoskiej, aby ich odnaleźć.