Psałterz floriański () – trójlingwiczny, łacińsko-polsko-niemiecki, psałterz pochodzący z końca XIV wieku. Jego nazwa pochodzi od miejscowości w Austrii – Sankt Florian, gdzie w 1931 roku w imieniu polskiego rządu zakupił go Ludwik Bernacki, dyrektor lwowskiego Ossolineum. Bywa także zwany Psałterzem Jadwigi.
W obliczu II wojny światowej wywieziony do Kanady, powrócił do Warszawy po 28 latach. Rękopis jest przechowywany w Bibliotece Narodowej w Warszawie [sygnatura BN Rps 8002 III (1)].
Okoliczności powstania Okoliczności i czas powstania manuskryptu nie są dokładnie znane. Współcześnie przyjmuje się, że manuskrypt powstał w Małopolsce, najpewniej w Krakowie. Umieszczony na karcie 53v herb Andegawenów sugeruje, że psałterz został wykonany na zlecenie tej dynastii.
Zdaniem Ewy Śnieżyńskiej-Solot (1992) i Wiesława Wydry (1995) prace nad psałterzem, przygotowywanym na potrzeby dworu królowej Jadwigi mogły rozpocząć się w 1398, zaś przerwane zostały w 1399 z powodu śmierci władczyni. Według Śnieżyńskiej-Solot iluminatorem i kopistą pierwszej części psałterza mógł być Bartłomiej z Jasła. Badaczka hipotezę tę opiera na fakcie, że wiadomo, iż Bartłomiej przepisywał na zlecenie Jadwigi inne księgi biblijne. Przerwane prace nad psałterzem zostały wznowione w pierwszej ćwierci XV w.