Historia rękopisu Prawdopodobnie w XVI w. psałterz w niewyjaśnionych okolicznościach trafił za granicę. Być może został skradziony podczas pożaru Krakowa w 1556 albo wywieziony w tym samym roku do Włoch przez królową Bonę, gdy opuszczała Kraków. Dawniej przypuszczano także, że być może psałterz wywiozła Katarzyna Habsburżanka, która opuściła Polskę w 1565 i do śmierci pozostała w Linzu. Na karcie Ir manuskryptu znajduje się zapis, że w 1557 bliżej nieznany Bartłomiej Siess (lub Süss) nabył rękopis od włoskiego kupca za 7 soldów. Najpóźniej w 1637 trafił do biblioteki kanoników regularnych w opactwie St. Florian koło Linzu w Austrii i w tymże roku został po raz pierwszy odnotowany w katalogu biblioteki klasztornej. Od nazwy tego klasztoru utarło się dla manuskryptu określenie Psałterz floriański, nadane przez Władysława Nehringa w 1871.