Manewr monachijski (żeg.) jest odmianą manewru "człowiek za burtą". Pierwsze wzmianki o nim pochodzą z roku 1889, w Ameryce był znany jako "quick stop". Manewr ten został na nowo odkryty i przećwiczony w roku 1978 w ośrodku żeglarskim Monachijskich Szkół Wyższych przez jej kierownika Rolanda Denka.
Technika Manewr monachijski polega na szybkim przejściu przez jacht linii wiatru dziobem (tak jak przy zwrocie przez sztag), bez luzowania wybranego na poprzednim halsie przedniego żagla / żagli (np. foka). Jacht staje wówczas w dryfie i powoli porusza się w kierunku znajdującego się po jego zawietrznej stronie człowieka.
W praktyce manewr monachijski może wykonać sam sternik. Musi on zredukować prędkość jachtu stając pod wiatr, przejść linię wiatru, a następnie wyluzować wszystkie żagle poza przednim i wyłożyć ster w taki sposób, aby działał on przeciwnie do pracującego wstecz przedniego żagla. Wykonanie wszystkich wymienionych czynności powinno zająć kilkadziesiąt sekund i zagwarantować samodzielne poruszanie się jachtu w kierunku znajdującej się w wodzie osoby.
Po ustawieniu jachtu w dryf należy podjąć działanie pozwalające podejść burtą jachtu bezpośrednio do ratowanego człowieka.