wzajemna zależność szybkości topnienia północnej ziemskiej czapy polarnej, opadania NADW (zasilanie oceanicznych prądów głębinowych) i parametrów Prądu Zatokowego. Zgodnie z tą hipotezą duże ilości dostarczanej do oceanu lekkiej wody słodkiej powodują zmniejszenie się prędkości transportera termohalinowego i jego długości. Po dziesiątkach lat dostawa ciepła ze strefy międzyzwrotnikowej do Arktyki i szybkość topienia się lodowców powinna się zmniejszyć, co powinno ponownie przyspieszyć zapadanie się NADW i – po kolejnych dziesiątkach lat – spowodować przyspieszenie transportera.

Hipoteza jest zgodna z obserwacjami cyklicznych zmian ciśnienia w Niżu Islandzkim i Wyżu Azorskim oraz cyklicznych przesunięć centrum Wyżu Azorskiego. Centrum to przemieszcza się na południowy wschód w okresach, gdy wyż słabnie, i wraca na północny zachód, gdy się wzmacnia. Zaproponowano (Barnston i Livezey 1987) wyodrębnienie na całym Północnym Atlantyku dwóch regionów, w których przemieszczają się oba centra NAO: region 1 – 10–70°W i 55–70°N oraz region 2: 10–70°W i 35–45°N.