Koniec młodszego dryasu był również nagły: na wcześniej ochłodzonych obszarach ocieplenie do poprzedniego poziomu nastąpiło w ciągu 50–60 lat. Tropiki doświadczyły relatywnie bardziej łagodnego wzrostu temperatury w ciągu kilku stuleci; wyjątkiem były tropikalne obszary Atlantyku, takie jak Kostaryka, gdzie zmiana temperatury była podobna do Grenlandii. Holoceńskie ocieplenie nastąpiło następnie na całym świecie.
Hipotezy naukowe Powstało wiele scenariuszy tłumaczących przyczyny tego ochłodzenia. Jednym z nich jest zaproponowany przez R.G. Jonsona i B.T. McClure w 1976 roku (potem udoskonalana przez Walace’a Broeckera). Według ich hipotezy nastąpiło zakłócenie cyrkulacji termohalinowej wskutek gwałtownego napływu do Oceanu Atlantyckiego słodkich wód proglacjalnego jeziora Agassiz. Powódź nastąpiła przez pęknięcie blokady lodowej lądolodu laurentyjskiego. W ciągu krótkiego czasu, możliwe że tylko jednego roku, 85% wód jeziora popłynęło na wschód – przez Niagarę i Rzeką Świętego Wawrzyńca. Masa 9500 km³ słodkiej wody pokryła cienką warstwą powierzchnię oceanu, zakłócając krążenie głębokich słonych wód, co spowolniło lub zatrzymało prąd zatokowy. Spowolnienie tego pasa transmisyjnego ciepła było bezpośrednim powodem oziębienia północnej półkuli. Wadą tej hipotezy jest to, że nie znamy śladów po tak gwałtownym spływie wody.