W latach 1988–1993 był proboszczem parafii Bożego Ciała we Wrocławiu, a w 2001 pełnił funkcję wpierw administratora, a następnie proboszcza parafii Ducha Świętego we Wrocławiu.

W latach 1980–1985 pełnił funkcję ojca duchownego w Metropolitalnym Wyższym Seminarium Duchownym we Wrocławiu. W 1980 został wykładowcą na Papieskim Wydziale Teologicznym we Wrocławiu, gdzie objął stanowisko adiunkta w Katedrze Teologii Dogmatycznej, a w latach 1981–1988 sprawował urząd sekretarza. Wszedł w skład kolegium redakcyjnego „Colloquium Salutis”.

24 września 1988 papież Jan Paweł II mianował go biskupem pomocniczym archidiecezji wrocławskiej ze stolicą tytularną Nova Sinna. Święcenia biskupie otrzymał 5 listopada 1988 w archikatedrze św. Jana Chrzciciela we Wrocławiu. Udzielił mu ich kardynał Henryk Gulbinowicz, arcybiskup metropolita wrocławski, w asyście wrocławskich biskupów pomocniczych: Tadeusza Rybaka, Adama Dyczkowskiego i Józefa Pazdura. Jako zawołanie biskupie przyjął słowa „Crux ave spes unica” (Witaj Krzyżu, jedyna nadziejo). W 1989 objął urząd wikariusza generalnego archidiecezji. Zajmował się duszpasterstwem świeckich i młodzieży, a także był cenzorem wydawnictw religijnych i egzaminatorem prosynodalnym. Należał do rady kapłańskiej i rady konsultorów. W 1989 został kanonikiem kapituły katedralnej.