W czasach zaborów wieś w gminie Rudomino, w powiecie wileńskim, w guberni wileńskiej Imperium Rosyjskiego. W 1905 roku liczyła 13 mieszkańców, 704 dziesięcinyГошкевич И. И. Виленская губернія: Полный списокъ населенныхъ мѣстъ со статистическими данными о каждомъ поселеніи, составленный по оффиціальнымъ свѣдѣниямъ, Вильна, 1905..
W dwudziestoleciu międzywojennym wieś leżała w Polsce, w województwie wileńskim, w powiecie wileńskim. Ponary były cichą miejscowością wypoczynkową.
W 1931 w 13 domach zamieszkiwało 70 osób.
Obecnie jest to dzielnica Wilna – częściowo zalesiona, o zabudowie willowej, dzieląca się na Ponary Dolne i Górne. Stacja kolejowa.
W czasie II wojny światowej las w Ponarach był miejscem masowych mordów organizowanych przez Niemców i kolaborujących z nimi Litwinów (rekrutujących się spośród szaulisów). Zginęło tam około 80 tysięcy osób, głównie polskich Żydów (ok. 72 tys.), a także około 1,5–2 tys. Polaków.
Uwagi
Przypisy
Linki zewnętrzne
Kategoria:Dobra refekcyjne wileńskiej kapituły katedralnej Kategoria:Wsie kapituły katedralnej wileńskiej