Jan Romocki herbu Prawdzic, ps. Bonawentura (ur. 17 kwietnia 1925 w Warszawie, zm. 18 sierpnia 1944 tamże) – podporucznik Armii Krajowej, podharcmistrz, poeta.
Lata młodzieńcze Był synem Pawła i Jadwigi z Niklewiczów, młodszym bratem Andrzeja oraz starszym bratem Tomasza (zmarłego w dzieciństwie). Uczył się w Gimnazjum i Liceum Tow. Ziemi Mazowieckiej, które ukończył na tajnych kompletach, uzyskując w 1943 maturę. Był członkiem 21. Warszawskiej Drużyny Harcerskiej imienia Ignacego Prądzyńskiego, działającej przy tej szkole.
W konspiracji Pracę konspiracyjną rozpoczął w 1941 w organizacji młodzieżowo-wychowawczej „Przyszłość” („PET”), w grupie mokotowskiej. Od jesieni 1941, gdy „PET” włączył się w prace organizacji „Wawer”, Romocki brał udział w akcjach małego sabotażu. Pod koniec 1942 r. po włączeniu „PET”-u do Szarych Szeregów, został członkiem drużyny „Sad 400" hufca Południe warszawskich Grup Szturmowych, podporządkowanych Kierownictwu Dywersji Komendy Głównej Armii Krajowej i przeszedł szkolenie dywersyjne i wojskowe. W sierpniu 1943 uczestniczył w wystawieniu do akcji odbicia więźniów pod Jaktorowem. W lecie 1943 przeszedł do drużyny „Sad 300", a po utworzeniu 1 września 1943 batalionu „Zośka” został mianowany dowódcą 4 drużyny w plutonie „Alek” kompanii „Rudy”.