Działając nadal w KNP, podpisał wydaną 2 kwietnia 1917 roku odezwę, której sygnatariusze wyrażali nadzieję na poparcie przez nowe władze rosyjskie polskich dążeń niepodległościowych. W maju 1917 roku uczestniczył w rozmowach dotyczących utworzenia samodzielnej armii polskiej. W tym samym miesiącu został członkiem Komisji Likwidacyjnej do spraw Królestwa Polskiego (wydziały: ds. majątków i polskich dóbr kulturalnych wywiezionych do Rosji oraz ds. jeńców cywilnych i obcopoddanych). W sierpniu wziął udział w Polskim Zjeździe Politycznym, wchodząc do Rady Polskiej Zjednoczenia Międzypartyjnego i jej Komitetu Wykonawczego. W październiku 1917 roku wyjechał wraz z Feliksem Raczkowskim z Piotrogrodu do majątku Hlewin, który pod koniec miesiąca został zaatakowany przez chłopów.
W 1918 roku powrócił do Kielc, gdzie objął stanowisko sędziego Sądu Okręgowego, które pełnił do śmierci. Choć wycofał się z czynnego życia politycznego, to nadal angażował się w działalność społeczną – należał do organizatorów Koła Kielczan, które grupowało wychowanków kieleckich szkół. Zmarł w 1931 roku na gruźlicę, w trakcie kolejnego zjazdu tej organizacji. Został pochowany na cmentarzu Starym w Kielcach.