Przestrzegał także przed poświęceniem w tych rozmowach dotychczasowej pozycji OPZZ, uważając, że dopuszczenie „Solidarności” do działania w poszczególnych zakładach pracy może następować jedynie eksperymentalnie i w dłuższym okresie. Od początku 1989 kierowana przez niego centrala związkowa zgłaszała żądania płacowe, starając się przelicytować „solidarnościową” konkurencję.

Od lutego 1989 brał udział po stronie partyjno-rządowej w obradach Okrągłego Stołu, starając się prowadzić własną politykę, odrębną od stanowiska PZPR, szukając w niej szansy dla wzmocnienia pozycji OPZZ. Działał przy tym w poczuciu, że jego organizacja została w pewnym sensie zdradzona przez rządzącą PZPR. Zamierzał przedstawiać OPZZ jako rzeczywistego obrońcę interesów ludzi pracy i postulować zmiany w sposób bardziej radykalny. W przemówieniu na posiedzeniu inauguracyjnym zażądał wolnych wyborów do Sejmu i zniesienia cenzury, starając się przelicytować w radykalizmie Lecha Wałęsę. Bezpośrednio przed zakończeniem obrad forsował daleko idącą indeksację płac (100% rekompensaty w stosunku do inflacyjnego wzrostu cen), grożąc zerwaniem rozmów i pokazując w ten sposób, że jego celem jest ochrona środowisk robotniczych. Nie znalazł jednak poparcia we władzach PZPR.