Wiadomości z dziedziny najdawniejszej wschodniej kosmetyki są bardzo skąpe, często bowiem należały do wiedzy tajemnej, pilnie strzeżonej przez kapłanów. Na przykład w starożytnej Japonii makijaż był bardzo zaawansowaną sztuką, ale o bliższe szczegóły trudno. Do naszych czasów dotarły tylko informacje, że malowanie się Japonek, szczególnie gejsz, przypominało niemal charakteryzację, a japońskie łaźnie są starsze od słynnych łaźni rzymskich o wiele stuleci.
Szczególny okres nasilenia stosowania makijażu w rejonie Europy przypada na okres baroku i klasycyzmu, kiedy to Wersal wyznaczał kanony mody europejskiej, a we Francji lekarze zakazywali mycia się, sądząc, że sprzyja ono szerzeniu się chorób. Mężczyźni i kobiety nierzadko ograniczali wtedy poranną toaletę do nakładania grubych warstw pudru, stylizując się na aktorów starożytnej Grecji.
Obecnie z makijażem kojarzy się głównie kobiety i modelki, jak również członków subkultur – przede wszystkim punkowej, gotyckiej oraz blackmetalowej (dla tej ostatniej jako tzw. corpse paint). Powrót tego typu makijażu zainspirował m.in. rockowy zespół Kiss, którego członkowie występowali w latach 70. i 80. z całkowicie zamalowanymi twarzami.