20 marca 1973 pojazd dojechał do silnie ukraterowanego rejonu dna. Również zauważono znaczący wzrost liczby dużych kamieni. Ponieważ teren wydawał się niezwykle bogaty geologicznie, specjaliści misji postanowili wykonać w tym miejscu pokaźną liczbę odwiertów i badań magnetometrycznych gruntu. Po zakończeniu badań tego obszaru skierowano się dalej, tym razem lekko zbaczając na południe i wjeżdżając tym samym do dużej półkolistej zatoki będącej południowo-południowo-wschodnim zwieńczeniem krawędzi badanego krateru. Rosyjscy naukowcy wkrótce spodziewali się dojrzeć najbardziej niezwykły twór na całej przejechanej trasie. Dnia 29 marca Łunochod 2 przekazał na Ziemię pierwszą, oddaloną jeszcze fotografię Szczeliny Prostej. Dojechał do niej dzień później i wykonał najbogatszą jak dotąd serię zdjęć panoramicznych. Chcąc kontynuować jazdę w kierunku wschodnim, naukowcy zmuszeni byli oczywiście do objechania szczeliny. Dlatego też Łunochod skierowano na południe wzdłuż lewej krawędzi wysokiej skarpy bezpośrednio prowadzącej do głębokiego dna sąsiadującej szczeliny. Po objechaniu jej południowego krańca, skierowano się na północ a po przejechaniu około 400 m, w związku ze zbliżającą się kolejną nocą księżycową, dnia 19 kwietnia przełączono pojazd w stan hibernacji.