Ostatnie lata jegp życia upłynęły pod znakiem intensywnej pracy zawodowej i twórczej. Spod klawiszy jego maszyny do pisania spływały kolejne strofy Dobrogosta i Miłosławy, które autor partiami też przekazywał do druku. Na czas ten nałożyły się też cienie. Dużym wstrząsem była dla księdza śmierć Aleksandra Majkowskiego. 14 lutego 1938 r. w Kartuzach uczestniczył on w jego pogrzebie. Starał się zaopiekować jego biblioteką, rękopisami i korespondencją. Poświęcił mu obszerne wspomnienie w piśmie Kaszuby, wspominał go też w korespondencji z Andrzejem Bukowskim.
Napięcia między głównymi figurami ruchu kaszubskiego miały wtedy już szersze tło, tj. kwestię kaszubską. Heyke nie uznawał filozofii zrzeszeńców i krytykował próby tworzenia narodu i języka kaszubskiego, czemu dał m.in. wyraz w satyrycznym wierszu Literackosc? Z czasem przekonał się do szczerych intencji młodych działaczy i zbliżył do kręgu ZK, a nawet zaczął pisać po kaszubsku w ich pisowni. Połączył go z nimi Feliks Marszałkowski, który z kolei zachował bardzo pozytywne zdanie o księdzu i zadbał też o pamięć o nim. Spotkanie działaczy miało miejsce w Gowidlinie 6 czerwca 1939 r., przy okazji prymicji ks. Franciszka Gruczy. Miesiąc później ksiądz odwiedził grób Floriana Ceynowy w Przysiersku.