odpowiedzialny „Głosu Lubawskiego” (Lubawa); 1912–1913 – „Kraj”; 1912–1913 – „Głos Ludu”; redagował również „Przyjaciela Dziatwy” – dodatek do „Gazety Grudziądzkiej” i „Dziennika Grudziadzkiego”; od 1920 – red. „Pomorzanina”; 1921–1922 – red. naczelny Dziennika Chojnickiego; od lutego 1922 – red. naczelny i odpowiedzialny Głosu Ludu (Czersk); 1925 – red. „Gazety Chojnickiej”; 1928–1930 – red. „Gazety Tucholskiej”; 1931 – red. „Głosu Drobnych Rolników i Osadników”.
Członkostwo w organizacjach społecznych i partiach politycznych Od 1904 r. – członek Towarzystwa Ludowego w Grudziądzu. Od 1912 r. – członek Polsko-Katolickiej Partii Ludowej. Członek PSL Piast, a następnie Stronnictwa Ludowego.
Represje pruskie i niemieckie W okresie zaboru pruskiego był szykanowany przez władze i osoby prywatne procesami sądowymi, za rzekome przestępstwa prasowe, w tym np. opublikowanie w gazecie sprostowania w języku polskim, a nie niemieckim (luty 1907). Przed pruskimi sądami stawał łącznie 14 razy jako „redaktor odpowiedzialny” różnych czasopism. Skazywano go na kary finansowe i areszt, był z tego powodu nazywany „redaktorem odsiadującym” („sitzender Redakteur”).
W kwietniu 1919 r.