Częste oddawanie małych ilości moczu jest częstą prezentacją kliniczną zakażeń dolnych dróg moczowych. Może też wystąpić w nieinfekcyjnym zapaleniu pęcherza. U około połowy kobiet po menopauzie dochodzi do objawowego zaniku tkanek narządów płciowych (VVA, vulvovaginal atrophy), co może powodować częstomocz i parcia naglące. Przewlekły stres również może prowadzić do częstomoczu bez wielomoczu.
Gdy częstomocz występuje wraz z parciami naglącymi i nie udaje się ustalić przyczyny infekcyjnej, atroficznej lub obstrukcyjnej, rozpoznaje się nadreaktywność pęcherza. Jest to rozpoznanie wyłącznie objawowe. Może wystąpić jako jeden z objawów przewlekłych schorzeń neurologicznych.
Leczenie Leczenie przyczynowe obejmuje m.in. antybiotykoterapię w infekcji i w rozroście stercza. W przypadku rozrostu stercza rozluźniają mięśnie gładkie w szyi pęcherza i prostaty, poprawiają przepływ moczu i zmniejszają objawy częstomoczu, chociaż nie zmniejszają objętości gruczołu ani nie hamują progresji choroby. Miejscowa terapia estrogenami skutecznie łagodzi objawy częstomoczu u kobiet po menopauzie i zapobiega nawracającym zakażeniom układu moczowego, podczas gdy doustna hormonoterapia może nasilać nietrzymanie moczu.