Włoskie poliptyki składały się zazwyczaj w wielu powiązanych ze sobą, zestawionych w kilku kondygnacjach, niewielkich obrazów z wizerunkami pojedynczych świętych, oddzielonych wąskimi ramami architektonicznymi. Charakteryzowały je bogate, dekoracyjne, starannie opracowane obramienia (kolumienki, pinakle, kwiatony), które ze względu na swą delikatność lepiej nadawał się do ołtarzy o nieruchomych częściach bocznychC. L. Virdis, M. Pietrogiovanna, Arcydzieła malarstwa ołtarzowego, Warszawa 2004, s. 27..
W Hiszpanii, podobnie jak we Włoszech poliptyki z ruchomymi skrzydłami były bardzo rzadkie. Przykładem może być Ołtarz Mariacki w katedrze w Walencji). Oprócz dużych nastaw jednoczęściowych tworzonych pod silnym wpływem flamandzkim powstawały tam poliptyki składające się z licznych, zestawionych w kilku kondygnacjach, względnie małych obrazów oddzielonych ramami architektonicznymiJ. Białostocki, Sztuka XV wieku od Parlerów do Dürera, Warszawa 2010, s. 129.. Oddziaływały tu też wpływy włoskie, początkowo Giotta, później włoskiego stylu międzynarodowegoJ. Białostocki, Sztuka XV wieku od Parlerów do Dürera, Warszawa 2010, s. 127..