Po wojnie Jom Kipur w 1973 i przywróceniu kontroli Egiptu nad obydwoma brzegami kanału, w lutym 1974 podjęto wstępne prace nad oczyszczeniem kanału oraz jego odbudową i modernizacją. 5 czerwca 1975 ponownie otwarto kanał. Od tego momentu do września 1980 roku przepłynęło Kanałem łącznie 100 tys. statków, jednak ich dopuszczalna nośność wynosiła 60 tys. ton. W tym czasie Egipt zakończył pierwszą fazę poszerzania i pogłębiania Kanału, którego tor wodny osiągnął głębokość 19,5 m oraz szerokość 160 m na głębokości 11 m, co umożliwiło przepływanie statków o nośności do 150 tys. ton z pełnym obciążeniem.
Z czasem kanał okazał się zbyt płytki dla największych zbiornikowców, które płynąc z ładunkiem ropy naftowej z Zatoki Arabskiej do Europy, muszą okrążać Afrykę i nadkładać 7,5 tys. km. Dlatego w 1976 r. oddano do użytku (z trzyletnim opóźnieniem spowodowanym wojną izraelsko-arabską) rurociąg długości 320 km, biegnący wzdłuż kanału z portu Ajn Suchna nad Zatoką Sueską do przystani Sidi Kerir (ok. 35 km na zachód od Aleksandrii) nad Morzem Śródziemnym. Rurociąg Sumed przesyła ok. 115 mln ton ropy rocznie, czyli 20% jej konsumpcji w Europie. Zbiornikowce wypompowują ropę w Zatoce Sueskiej, która jest ładowana do innych na wybrzeżu Morza Śródziemnego.