Dzieło cechuje się świadomym odejściem od realistycznego przedstawienia przestrzeni i postaci. Centralna sylwetka, pozbawiona indywidualnych cech, ulega deformacji i staje się symbolem uniwersalnego, egzystencjalnego lęku. Ekspresjonistyczny charakter obrazu podkreślają również dynamiczne, niemal abstrakcyjne linie krajobrazu, które wydają się reagować na stan psychiczny postaci. Nienaturalna kolorystyka — szczególnie skontrastowane ciepłe i chłodne barwy — buduje napięcie i wzmacnia emocjonalny ładunek kompozycji.
„Krzyk” nie pełni funkcji dokumentalnej ani ilustracyjnej. Obraz stanowi wizualizację stanu wewnętrznego i odzwierciedlenie głębokiego niepokoju duchowego. To podejście jest typowe dla ekspresjonizmu, który koncentruje się na subiektywnym odbiorze rzeczywistości i emocjonalnym przekazie, a nie na wiernym odwzorowaniu świata zewnętrznego.
Dzieło Muncha odgrywa istotną rolę w rozwoju ekspresjonizmu, zapowiadając kierunki charakterystyczne dla sztuki XX wieku — m.in. silne zainteresowanie psychologią, wyrażanie traum i kryzysów oraz eksperymenty z formą jako nośnikiem emocji.