Przemysł farbiarski yukat rozwinął się w Sakai podczas II wojny światowej, kiedy przemysł przeniósł się ze zniszczonej wojną Osaki do Sakai, gdzie produkowano wazarashi. Stosowana jest tradycyjna metoda ręcznego barwienia zwana chūsen, opracowana na początku XVII wieku. Polega ona na blokowaniu barwników klejem. Specjalny wzór wykonany nożem na japońskim papierze pokrytym taniną persymonową (kakishibu, Diospyros L.) nakładany jest na bieloną tkaninę, a na wzór nakładany jest klej. Po usunięciu wzoru tkanina jest składana i wzór jest ponownie umieszczany na tkaninie. Ten proces powtarza się, aż cała tkanina zostanie złożona. Następnie na tkaninę wylewa się barwniki, aby ufarbować części, na które nie nałożono kleju.
Kombu
Rozwój przetwórstwa jadalnych wodorostów kombu w Sakai jest związany z trasą ich transportu z Hokkaido. Wiedzie ona wzdłuż wybrzeży archipelagu od strony Morza Japońskiego, a po przejściu cieśniny Shimonoseki Morzem Wewnętrznym do Osaki i Sakai. W przeszłości droga morska kończyła się w portach Tsuruga i Obama w prefekturze Fukui i następnie transport był kontynuowany drogą lądową i rzeką Yodo do Osaki.