kół tych używano też w działach transportowanych w juki. Modele na łożach z kołami z oponami pneumatycznymi były dostosowane do trakcji motorowej.
Działo strzelało amunicją składaną, podstawowym typem granatu był pocisk burzący, ważący 20 lb (9 kg), długości 252 mm i zawierający 2 lb (0,9 kg) materiału wybuchowego. Wyprodukowano ich ok. 2,7 mln sztuk. Wyprodukowano też szrapnele, a na potrzeby frontu birmańskiego – pociski kumulacyjne.
W zależności od ładunku prochowego prędkość wylotowa sięgała od 160 m/s (nr 1, minimalny, 90 g prochu) do 293 m/s (nr 5, maksymalny, 272 g); specjalny „super” ładunek miotający pozwalał osiągnąć 360 m/s. Zasięg wynosił odpowiednio od 2070 do 5460 m (6188 m z ładunkiem „super”). Ze względu na konstrukcję łoża dającą cztery punkty podparcia i niwelującą nierówności między nimi, mechanizm podniesienia oraz zróżnicowane ładunki prochowe, działo miało opinię bardzo celnego.
Załogę stanowiło sześciu artylerzystów, w oddziałach używających zwierząt jucznych – dziewięciu.
thumb|Haubica holowana, na specjalnej przyczepce, przez tankietkę Carden-Loyd
Uwagi
Przypisy
Kategoria:Brytyjskie haubice holowane Kategoria:Działa górskie Kategoria:Brytyjska broń artyleryjska I wojny światowej 3,7-calowa