Od 3 grudnia 1942 do 25 stycznia 1945 był więźniem niemieckiego nazistowskiego obozu koncentracyjnego Stutthof. Brał udział w obozowym ruchu oporu. Uczestniczył w pieszej ewakuacji więźniów w kierunku zachodnim, tzw. marszu śmierci.
Działalność polityczna i społeczna po II wojnie światowej Od 17 marca 1945 do lutego 1949 pełnił funkcję burmistrza Wejherowa. W tym czasie w mieście powstał budynek Liceum (obecnie Szkoła Podstawowa nr 6) oraz przystanek kolejowy Wejherowo-Śmiechowo. Nadzorował uporządkowanie grób ofiar hitlerowskich zbrodni w Piaśnicy. W następnych latach pracował w miejscowym starostwie i jako główny księgowy w przedsiębiorstwie budowlanym. W październiku 1956 został wiceprzewodniczącym Powiatowej Rady Narodowej w Wejherowie. Od czerwca 1961 do sierpnia 1969 był zastępcą przewodniczącego Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w Gdańsku. Na tym stanowisku odpowiadał za sprawy oświaty, nauki i kultury. Zabiegał o budowę siedziby Teatru Wybrzeże, nowych hoteli w Gdańsku, Pomnika Obrońców Wybrzeża na gdańskim Westerplatte, przekształcenie Wyższej Szkoły Pedagogicznej w Gdańsku w Uniwersytet Gdański, powstanie Muzeum Stutthof w Sztutowie. Zainicjował szlak turystyczny Droga Kaszubska. W 1964 ukończył studia zaoczne w Szkole Głównej Planowania i Statystyki z tytułem magistra ekonomii.