Pismo hieroglificzne – najstarsza i najdłużej funkcjonująca forma pisma egipskiego. Pierwotnie hieroglifów używano do zapisu wszelkich tekstów. Nośnikiem mogło być wszystko, na czym było możliwe utrwalenie pisma, m.in. kamień, papirus, ostrakon (łupek skalny lub fragment potłuczonej skorupki z glinianego naczynia). Jednak wraz z rozwojem odmiany kursywy hieroglificznej – tzw. hieratyki – użycie pisma hieroglificznego ograniczyło się do zapisu tekstów religijnych i monumentalnych, które były utrwalane najczęściej w kamieniu. Znaki pisma hieroglificznego mają charakter „ikoniczny” (obrazkowy).
Najwcześniejsze znane zapisy pisma hieroglificznego pochodzą (najprawdopodobniej) z późnego okresu predynastycznego, ok. 3100–3000 r. p.n.e. Były to lapidarne zapisy w formie etykiet na kamiennych i glinianych obiektach. Najpóźniejsza znana inskrypcja, tzw. , poświęcona bóstwu Mandulisowi, pochodzi z dnia 24 sierpnia 394 n.e. i wykuto ją na ścianach świątyni na wyspie R. B. Parkinson, Whitfield Diffie, Mary Fischer, R. S. Simpson. Cracking Codes. The Rosetta Stone and Decipherment, University of California Press, Berkeley 1999, s. 178. . [dostęp 2026-04-25]. ..