63..
W okresie rządów L-DPA W latach 1978–1979 kolejno: wicepremier i minister spraw zagranicznych (od 30 kwietnia 1978), szef afgańskiej służby bezpieczeństwa KAM i członek Rady Rewolucyjnej Demokratycznej Republiki Afganistanu (od 1 maja 1978), sekretarz LDPA (od września 1978), premier (od 28 marca 1979), minister obrony (od lipca 1979).
Ponowny rozłam między frakcjami Po rewolucji przewodniczącym Prezydium Rady Rewolucyjnej i premierem mianowany został Taraki, który zachował także stanowisko sekretarza generalnego partii. Taraki początkowo utworzył rząd, który składał się z po dwóch przedstawicieli Chalk i ParczamGladstone 2001, s. 117.. Karmal został Wiceprzewodniczącym Rady RewolucyjnejBrecher & Wilkenfeld 1997, s. 356.. Amin został ministrem spraw zagranicznych oraz wicepremieremAsthana & Nirmal 2009, s. 219.. Do pierwszego konfliktu frakcyjnego doszło, gdy członkowie Chalk chcieli włączyć do KC oficerów, którzy wzięli udział w rewolucji. Amin, który wcześniej sprzeciwiał się powołaniu wojskowych do przywództwa L-DPA, poparł plan swojej frakcji. W partii zorganizowano głosowanie odnośnie do tej decyzji. Głosowanie wygrała Chalk, która oskarżyła Parczam o oportunizm. W praktyce rzeczywiście Parczam nie uczestniczyła w rewolucji, a jedynie wybiła się na fali rewolucyjnejRasanayagam 2005, s.