przypuszcza się, że szkodziła mu stosowana w farbach olejnych biel ołowiowaJustyna Guze, Od barwnego rysunku do obrazu kredkami, czyli o dziejach pastelu, [w:] Anna Grochała, Joanna Sikorska (red.), Mistrzowie pastelu. Od Marteau do Witkacego, 2015, s. 28.. W malarstwie rodzajowym pastele konsekwentnie stosował niderlandzki artysta Cornelis Troost.
Pastel w sztuce XIX wieku i późniejszej thumb|upright=1|Jean-François Millet, Pastuszka, po 1860, Muzeum Narodowe w Warszawie thumb|upright=0.8|left|Jeden z nokturnów Jamesa Whistlera, 1872–1873, Freer Gallery of Art Choć wraz z początkiem XIX wieku pastele stopniowo zaczęły wychodzić z mody wśród zleceniodawców z najwyższych sfer, to przez ich osiemnastowieczną niezwykłą popularność na trwałe pozostały pośród używanych przez artystów mediów. Wzrosły także możliwości techniczne wyrobu pasteli, co korzystnie wpływało na ich atrakcyjność: działająca w Paryżu wytwórnia pasteli założona w 1720 roku przez Henriego Roché oferowała w XVIII wieku ok. 70 odcieni pasteli, do 1887 – 500, a w latach 1906–1948 – już 1650.