thumb|250px|Pejzaż w blasku księżyca (1616), Nationalmuseum, Sztokholm thumb|250px|Zuzanna i starcy (1617), Prado, Madryt thumb|250px|Pasterze arkadyjscy – "Et in Arcadia ego" (1618), Galleria Nazionale d’Arte Antica, Rzym thumb|250px|Św. Franciszek słuchający muzyki anielskiej (1620), Muzeum Narodowe w Warszawie thumb|250px|Pojmanie Chrystusa (1621), Fitzwilliam Museum, Cambridge thumb|250px|Aurora (1621–23) thumb|250px|Bóg Ojciec (1635–1640), Muzeum Narodowe w Warszawie thumb|250px|Opłakiwanie (1640) thumb|250px|Alegoria malarstwa, II poł. XVII w., Zamek Królewski na Wawelu Guercino, właśc. Giovanni Francesco Barbieri (ur. 8 lutego 1591 w Cento, zm. 22 grudnia 1666 w Bolonii) – włoski malarz, rysownik, freskant i teoretyk sztuki epoki baroku.
Z powodu wady wzroku zwany był „Il Guercino” (wł. guercio – zezowaty) i pod takim pseudonimem artystycznym znany jest w historii sztuki.
Życiorys Urodził się w Cento w pobliżu Ferrary. Pochodził z rodziny chłopskiej. W 1607 wstąpił do pracowni Benedetta Gennariego (1563–1610). W 1616 założył w Cento niewielką szkołę malarstwa i rysunku (Accadema del Nudo), do której uczęszczało liczne grono młodych uczniów. W 1629 spotkał się z Diego Velázquezem, który odwiedził go w Cento w czasie swojej pierwszej podróży do Włoch.