W 1900 Jastrowie zelektryfikowano, a w latach 1929–1931 na Gwdzie wybudowano zaporę wodną wraz z elektrownią wodną. Przed 1939 w mieście funkcjonowały dwie fabryki obuwia, fabryka wyrobów sukienniczych, wytwórnia kartonaży, fabryka cygar, betoniarnia, wytwórnia cegły, zakład budowy maszyn, tartak, elektrownia wodna i elektrownia miejska.
Podczas II wojny światowej polska organizacja konspiracyjna Odra obserwowała niemiecką działalność gospodarczą w Jastrowiu. Niemcy utworzyli w mieście podobóz pracy przymusowej obozu jenieckiego Stalag II B. 2 lutego 1945 Jastrowie zostało zdobyte przez oddziały 4 i 6 DP I Armii Wojska Polskiego. W dwudniowych walkach zniszczeniu uległa część miasta i zginęło 120 polskich żołnierzy, przy 241 rannych i 15 zaginionych, a niemiecki 32 Pułk Grenadierów SS (3. łotewski) poniósł tak znaczne straty, że został rozwiązany.
W wyniku Konferencji Poczdamskiej z 1945 Jastrowie powróciło do Polski, zaś jego niemiecką ludność wysiedlono. Pierwszym powojennym burmistrzem Jastrowia był Antoni Borowski. W lutym 1945, po uwolnieniu z obozu jenieckiego II D Gross-BornPraca zbiorowa, Słownik krajoznawczy Wielkopolski, PWN, 1992, s. 89, ., w mieście wraz z grupą oficerów przebywał Leon Kruczkowski.