Hangul (również hangŭl, hangeul, hangyl, ), w KRLD znany jako Dzosongyl (조선글 Chosŏn’gŭl, ) – alfabet koreański stworzony w XV wieku przez Sejonga Wielkiego; składa się z 24 znaków: 14 spółgłosek i 10 samogłosek. Jest jednym z niewielu alfabetów, które zostały stworzone sztucznie, a nie wyewoluowały z hieroglifów czy ideogramów, jak to się działo w przypadku większości współczesnych pism. Każda sylaba zapisywana jest jako blok, na polu kwadratu, składający się ze znaków alfabetu (tzw. jamo). Słowa w tym alfabecie zapisywać można poziomo lub pionowo. Pierwotna nazwa alfabetu brzmiała Hunminjeongeum.
Przed stworzeniem hangulu, Korea od czasów starożytnych używała hanja (chińskich znaków). Ponieważ hanja nie nadawała się do zapisu języka koreańskiego, a jej trudność przyczyniała się do wysokiego poziomu analfabetyzmu, król Sejong Wielki (panujący w latach 1418–1450) podjął decyzję o stworzeniu hangul. Pismo zostało ogłoszone pod koniec 1443 r. lub na początku 1444 r. i oficjalnie opublikowane w 1446 r. w tekście Hunminjeongeum oraz towarzyszącym mu komentarzu Hunminjeongeum Haerye. Chociaż hangul stopniowo zyskiwał popularność zarówno wśród elit, jak i zwykłych obywateli, przez wieki był pogardzany przez elity. Dopiero pod koniec XIX wieku zaczął być akceptowany przez społeczeństwo.