[...] Żądał, by się uwolnić od banału publicystki, nie trzymać się realizmu jak matczynej spódnicy, nie bać się metafory, a narrację traktować «jako rzecz wtórną»”.
Kariera filmowa Pełnometrażowym debiutem Szumowskiej był Szczęśliwy człowiek (2000) o wegetacji ubogich krakowskich mieszczan, syna (Piotr Jankowski) i matki (Jadwiga Jankowska-Cieślak), którzy prowadzą grę opartą na kłamstwach i prowadzącą do tragicznych wydarzeń. Film został negatywnie odebrany w Polsce – recenzenci zarzucali Szumowskiej „kiczowatą” symbolikę i „telenowelowe rozwiązania fabularne”. Pomimo skromnego sukcesu festiwalowego filmu powściągliwie do Szczęśliwego człowieka odnieśli się również anglosascy krytycy, którzy doceniali wprawdzie urodę zdjęć, ale odbierali film jako przejaw ponuractwa. Deborah Young z „Variety” stwierdziła natomiast, że Szczęśliwy człowiek stanowił dziką kartę dla reżyserki, która w późniejszych swoich filmach miała zostać zaakceptowana w zachodnim obiegu festiwalowym.