Od portretu należy odróżnić studium fizjonomiczne (malowniczy wizerunek charakterystycznej postaci), które ukazuje nie konkretną osobę, lecz określony typ ludzki, np. pobożną staruszkę, urodziwą młodą kobietę, melancholijnego starca, mężnego szlachcica w fantazyjnym stroju itp. (tzw. tronies). Także uogólnione wizerunki danej profesji, przedstawienia różnych zawodów (uczony w pracowni, malarz w atelier, kupiec w kantorze itp.), nie muszą być portretami i są wtedy zaliczane do tematyki rodzajowej.
Światło, techniki Atmosferę dzieła określa wybór konkretnej techniki, np.: rysunek węglem wywołuje nastrój gniewu i buntu, ołówek umożliwia uzyskanie szerokiego zakresu tonów i nadaje portretowi głębię, piórko i tusz pomagają oddać charakter portretowanej osoby.
Oświetlenie wpływa na wygląd portretowanej osoby, np.: delikatne światło z boku nadaje bardziej wyrazistego wyglądu profilowi twarzy portretowanego, oświetlenie od dołu wytworzy niepokojący, tajemniczy nastrój, silne światło padające wprost spłaszcza rysy.
Przypisy
Bibliografia
Słownik terminologiczny sztuk pięknych Warszawa: Wyd. Naukowe PWN, 2006 .
Kategoria:Pojęcia historii sztuki Kategoria:Portret