thumb|Inskrypcja w języku tybetańskim thumb|Mantra „Om mani padme hum” w alfabecie tybetańskim z użyciem znaków do zapisu dźwięków obcojęzycznych Język tybetański (tyb. , Wylie: bod-skad, ZWPY: Pögä) – język z gałęzi tybeto-birmańskiej języków chińsko-tybetańskich. Jest językiem ojczystym Tybetańczyków. Używany jest w Tybecie, Syczuanie, Qinghai (regiony w granicach obecnej Chińskiej Republiki Ludowej) oraz w Bhutanie, Indiach, Nepalu, a także w diasporze Tybetańczyków rozproszonych, m.in. w Norwegii, Szwajcarii, Republice Chińskiej i Stanach Zjednoczonych. Posługuje się nim ok. 6,5 mln ludzi.
Wyróżnia się dziewięć grup dialektów, czasem wzajemnie niezrozumiałych. Serwis Ethnologue klasyfikuje język tybetański jako tzw. makrojęzyk, na który składa się ponad 50 spokrewnionych językówEthnologue report for Tibetan.. Klasyczny język tybetański oraz współczesny język literacki powstały na bazie centralnych dialektów Lhasy; najstarsze zabytki piśmiennictwa w tym języku pochodzą z VII wieku.
Jest językiem aglutynacyjnym.