Kościoły asyryjskie, Kościoły przedefeskie, Kościoły nestoriańskie – Kościoły wschodnie wywodzące się bezpośrednio z Kościoła Wschodu, który powstał w początkach chrześcijaństwa na wschodnich rubieżach Cesarstwa Rzymskiego, w Indiach i w Persji, a następnie od V wieku rozwijał się i egzystował niezależnie od pięciu kanonicznych patriarchatów w niemal całej Azji.
Nazwa Kościoły asyryjskie używana jest dla podkreślenia współczesnego, głównego składu narodowościowego tej wspólnoty – Asyryjczyków. Z kolei określenia Kościoły przedefeskie i Kościoły nestoriańskie nawiązują do momentu schizmy Kościoła Wschodu – soboru efeskiego.
Charakterystyka Kościoły asyryjskie do lat sześćdziesiątych XX wieku stanowiły właściwie jedną wspólnotę – Kościół Wschodu, którego centrum religijne mieściło się w Iraku, a zwierzchnikiem był katolikos-patriarcha Seleucji-Ktezyfontu.