Trudne początki Babur był dziedzicem Fergany i Samarkandy, dawnej stolicy Timura. Młodość spędził na walkach w Azji Środkowej raz po raz tracąc i odzyskując terytoria dawnego imperium swoich przodków. Gdy nie udało mu się odzyskać dziedzictwa, zwrócił uwagę na południowy wschód, gdzie do interwencji przeciw Sułtanatowi Delhijskiemu zachęcali go indyjscy maharadżowie. Babur stworzył sprawną, nowoczesną armię, składającą się głównie z konnicy, ale wyposażoną również w broń palną i artylerię. 21 kwietnia 1526 w bitwie pod Panipatem Babur pokonał stutysięczną armię sułtana delhijskiego Ibrahima Lodiego. W latach 1526–1528 dokonał podboju całego sułtanatu ustanawiając własne państwo, którego stolicą stało się Delhi. thumb|Babur, założyciel dynastii|lewo thumb|Humajun utracił zdobycze swego ojca, ale pod koniec życia zdołał odzyskać Delhi Babur zmarł jednak już w 1530 roku nie zdążywszy umocnić i zreorganizować imperium. Jego następcą został jego syn Humajun, przeciw któremu wystąpili możni afgańscy, tworzący elitę pokonanego Sułtanatu Delhijskiego. Jeden z nich, Szer Szah Suri zdołał zorganizować silne państwo w Bengalu i rozpoczął wojnę z Humajunem. Pokonał go w bitwie pod Ćausą (26 czerwca 1539), po której przyjął tytuł królewski. W początku roku 1540 ruszył na Malwę i tam 17 maja doszło do decydującej bitwy z wojskami Mogoła.