Witenes (lit. Vytenis, brus. Віцень zm. 1316) – wielki książę litewski w latach 1295–1316, starszy brat (najprawdopodobniej stryjeczny) Giedymina.
Pochodzenie Witenesa jest dyskusyjne. Część badaczy uważa go za syna Butywida (Pukuwera)J. Krzyżaniakowa, J. Ochmański, Władysław II Jagiełło, s. 26..
Z woli ojca w 1292 najechał Kujawy, a w 1294 roku Mazowsze. Wielkim księciem litewskim został między latem 1294 (wtedy żył jeszcze jego ojciec) a 1296.
W konsekwencji namówienia przez księcia Bolesława II mazowieckiego, Witenes z 1800 wojownikami dotarł do Łęczycy, gdzie w Zielone Świątki 1293 (albo 1294) zdobył warowną kolegiatę w Tumie; część ludności, która się schroniła w kościele powiódł ze sobą w niewolę, a pozostałych 400 zamordował. W pościg za nimi ruszył Kazimierz II łęczycki, ale książę mazowiecki Bolesław doprowadził do zawieszenia broni. Następnie Litwini zerwali rozejm i w bitwie pod Trojanowem rozgromili ścigające ich wojska Kazimierza łęczyckiego, który poległ podczas bitwy.
W 1296, 1300, 1302 i 1306 najeżdżał ziemie polskie. W 1306 r. dotarł aż pod Kalisz, który znacznie spustoszył.