Stopniowo mnisi kōmusō zaczęli się stawać ulicznymi grajkami. Ponieważ nadużywali swoich religijnych praktyk i tworzyli zamieszanie w społeczeństwie, rząd bakufu pozbawił ich siły, redukując ich szkołę w 1830 r. do zwykłego odgałęzienia szkoły zen rinzai. W 1871 r., w okresie Meiji, gdy buddyzm został poddany kontroli, a antybuddyjskie działania inspirowane przez wyznawców shintō wzrastały, praktyki szkoły fuke zostały zabronione. Jednak w 1888 r. pozostali przy życiu mnisi-muzycy ożywili dawne tradycje.
Obecnie istnieją w Japonii trzy odgałęzienia szkoły: myoan, fuke i hatto, które wciąż podtrzymują tradycję choć w zredukowanej formie.
Bibliografia
Heinrich Dumoulin. Zen Buddhism: A History. Japan. Macmillan Publishing Company. Nowy Jork, 1990 Red. S. Schuhmacher i G. Woerner. The Encyclopedia of Eastern Philosophy and Religion. Shambala, Boston 1989
Kategoria:Japoński buddyzm zen