12 sierpnia 1920 wieczorem rozpoczęły się walki o miasto, bronione przez Grupę „Działdowo” przed frontalnym atakiem 100 i 101 pułku strzelców 34 Brygady Strzelców 12 Dywizji Strzelców Armii Czerwonej. Wobec obejścia polskiej obrony przez bolszewicki 102 pułk piechoty przez terytorium Niemiec począwszy od wsi Purgałki oraz przełamania polskiej obrony na rzece, 13 sierpnia wieczorem (ok. 19.30) wojska polskie opuściły miastoWojciech Zawadzki, Pomorze 1920, Bellona 2015, s. 97–105.. Wkraczających czerwonoarmistów entuzjastycznie powitali niemieccy mieszkańcy, mając nadzieję na ponowne włączenie Działdowa do terytorium Niemiec. Wojska bolszewickiej Rosji okupowały miasto do 18 sierpnia 1920 roku, tego dnia bolszewicy zostali pokonani w bitwie pod Brodnicą, a 23 sierpnia do miasta powróciły polskie władze. W 1938 roku powiat działdowski został włączony do województwa warszawskiego.

W okresie międzywojennym Działdowo było siedzibą Inspektoratu Straży Celnej „Działdowo” i komisariatu Straży Celnej „Działdowo”, ulokowana była tu też placówka Straży Celnej „Działdowo”.