Jedynie król był nieugięty. Wojewoda szukał okazji udobruchania władcy. Na Sejmie roku 1569, który miał uchwalić Unię Lubelską, wygłosił mowę całkowicie zgodną z projektem Zygmunta Augusta, czym ujął sobie nie tylko króla, ale i szlachtę, bowiem wystąpił jednocześnie jako rzecznik egzekucji dóbr. Był sygnatariuszem aktu unii lubelskiej 1569 roku.
W 1569 roku przeszedł z kalwinizmu na katolicyzm i stał się gorliwym działaczem kontrreformacji.
W latach 1570–1572 próbował jeszcze (wespół z Tarnowskimi i Zborowskimi) zagarnąć ogromną schedę po nagle zmarłym synu hetmana Jana Tarnowskiego, Janie Krzysztofie, co zakończyło się sądem królewskim, od którego się wybronił, a także po raz ostatni sięgnąć po hospodarstwo mołdawskie, ale i tam mu się nie powiodło.
Stronnik Habsburgów thumb|Ucieczka Henryka Walezego z Polski, obraz Artura Grottgera 7 lipca 1572 zmarł bezpotomnie król Zygmunt August, a w styczniu zebrał się w Warszawie sejm konwokacyjny. Był uczestnikiem zjazdu w Łowiczu 23 lipca 1572 rokuKarol Sienkiewicz, Skarbiec historii polskiej. t. II, Paryż 1840, s. 25.. Olbracht Łaski widział na tronie Habsburga, tym bardziej że wkrótce dotarła do Polski wieść o nocy św. Bartłomieja w Paryżu, co wstrząsnęło polską szlachtą, zwłaszcza różnowierczą.